دختــــــــــر هابیل

از بچگی ما یاد گرفته بودیم قدرت نه گفتن رو داشته باشیم اونم به دروغ
مثلا میرفتم خونه همسایه یا آشنا میگفت:بیا این سیب رو بگیر بخور
می گفتم نه ممنون همین الان خونه خوردم،یا خونه هم داریم،یا اصلا دوست ندارم
مگه میشه من سیب دوست نداشته باشم اونم من که سیب برام حکم آس رو داره
مادرم تعریف میکنه یه بار رفتیم خونه یکی از همسایه ها و اونا در حال خوردن هندونه بودند
و وقتی تعارف زدند،فاطمه در کسری از ثانیه کنار هندونه نشسته بود وتا تهش رو خورد
من حیث المجموع بچمون همیشه قانون نه الکی رو اجرا میکرده اما اینبار هندونه از میزان تقوی و پرهیزکاری سرآمدتر بوده
هرچند بعد در جایگاه مناسبی؛ مادر ارشاد درست حسابی کردند ایشان را.
بهرحال هر خونه ای یه زمانی طعم نداری رو چشیده و ما هم کم نچشیدیم.
گاهی وقتا که هوس یه خوردنی میکردم و یخچال یه بند فاز منفی می فرستاد
مادر گرد نخوچی و خاکه قند رو آسیاب میکرد واین میشد قند وقاووت ما
و چه باحال بود وسطش حرف زدن و پریدن تو گلو و خفگی ساختگی
وقتی دوستم تراش جادوییش رو آورد مدرسه که عین هو چرخ چاه بود
دروغه بگم دلم نخواست خیلی هم خواست
اما مادرم لوله خودکار رو داغ کرد و تراش شکسته ام رو بهش پیوند زد
عمل با موفقیت انجام شد
مادرم موتسارت خلاقیته همیشه،واین روحیه اش رو دوست دارم
خواستم خیلی حرف ها رو بزنم ولی باشه برای وقت دیگه
در آستانه سال نو قرار داریم،هرچند برای من سال هاست که دیگه بوی عید رو حس نمی کنم
حالا این مشکل حس بویایی و دماغ کیپ منه یا مشکل جای دیگه ای آب میخوره بماند
چند سالی بود جایی کار میکردم که از نزدیک طعم فقر و نداری رو می چشیدم ولمس میکردم
افرادی که هفته ها گوشت نداشتند،میوه جزو محالات زندگیشون بود،فرزندان مستعد وخلاق
دچار جبر جغرافیایی بودند وبرای امرار معاش از درس محروم.
حتی اونایی هم که مدرسه میرفتن با دم پایی پاره پوره،لباس وصله پینه زده،یا ممکن بود در ظاهر مرتب باشند
اما با سیلی صورت خودشون رو سرخ نگه میداشتن
بابام همیشه این موقع ها در تلاش بود برای کمک به افراد بی بضاعت،افراد ثروتمند وخیر بابام رو امین میدونستن و اقلام خوراکی یا پوشاکی رو بهش میدادن و اون هم به مستمند میداد.
چقدر خوبه تو هر محله ای اگه میدونیم یا می شناسیم کمک کنیم،واقعا بچه ها بوی عید وعیدی گرفتن رو دوست دارند،
امیدوارم بتونیم هممون کمک کنیم و بدونیم داریم با خدا معامله میکنیم اثرات وبرکاتش حتما بهمون میرسه
نتیجه اخلاقی:«مَنْ ذَالَّذی یُقرِضُ الله قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ اَضْعافاً کَثیرَةً»