دختــــــــــر هابیل

چند روز پیش با مادری صحبت می‌کردم که میگفت:تنگ اومدم از این زندگی، بچه ها بزرگتر میشن خواسته هاشون بزرگتر میشه، یه شوهر معتاد، چیه این زندگی باور کن میخوام خودم رو راحت کنم.

مشخص بود حال خوبی نداره و پر از بغض هست نه آرامش نه آسایش

گفتم:یه مادر تا آخر عمر باید مادری کنه، حق نداری وسط راه بزنی کنار و بگی بریدم.

با همسرت سر ناسازگاری داری نهایتش جدایی هست

مثلا تو بری از دنیا، شوهرت خوب میشه؟ بچه هات سر و سامون میگیرن؟ 

هیچی نگفت بلاتکلیفی از سر و روش می‌بارید.

قضیه سیاه نمایی یا پاشوندن بذر ناامیدی نیست اما 

چند سال پیش یک آماری از استان اصفهان منتشر شده بود که رتبه نخست خودکشی متعلق به شهرستان آران و بیدگل بود.

خودکشی انواع مختلف داره، اما نمیدونم چرا اکثرا خودسوزی رو انتخاب می‌کنند، فجیع ترین و سخت ترین حالت ممکن رو.

گهگدار می شنوی پسری بخاطر دختری خودش رو سوزوند، مردی با قرص برنج خودش رو کشت، پسری تحمل جدایی مادر و پدرش رو نداشت و به زندگی خاتمه داد.

 گاهی این سوزوندن ها در خفاست و گاهی علنا در سطح شهر یا کویر.

به نظر من باید روانشناس های مطرح، افراد ذی صلاح، دلسوزان منطقه فکری به حال این خودسوزی ها بکنند، ریشه یابی بشه که دلیل این همه بریدن از دنیا چیه؟ 

تبعات این خودکشی ها برای خانواده های عزیز از دست رفته به مراتب بدتر و عذاب وجدان دائمی بیشتری داره و ممکنه این اتفاق باز تکرار بشه.

کاش هم اندیشی درین باره صورت بگیره