دختــــــــــر هابیل

خاطره خوبی از امانت دادن کتاب ندارم

قبلا گفته بودم که به یکی از فامیل دادم، بعد که سراغ کتاب رو ازش گرفتم گفت:والا دست بچه بود پاره کرد، دیدم فایده نداره، دور انداختم.

البته چهره من اون لحظه دیدنی بود. 

و پشت دستم رو داغ کردم به اولاد جفا پیشه بشر کتاب امانت ندم

تا اینکه کتاب تولستوی و مبل بنفس نوشته ی نینا سنکویچ رو خوندم یجا میگه:"یک ضرب المثل قدیمی عربی اندرز می‌دهد که «کسی که کتاب امانت می‌دهد، یک احمق است؛ اما کسی که کتاب را پس می‌دهد، احمق‌تر است.»

من به پیروی از توصیه‌ هنری میلر همیشه اهل امانت دادن کتاب بوده‌ام: «کتاب‌ها هم مثل پول دایما باید در گردش باشند. تا جایی که بشود، قرض بدهید و قرض بگیرید؛ هم کتاب را و هم پول را! مخصوصا کتاب را؛ کتاب‌ها به مراتب بیشتر از پول، چیزی برای عرضه کردن دارند. کتاب فقط یک دوست نیست، بلکه می‌تواند دوستان بسیاری برایتان به ارمغان بیاورد. زمانی که با ذهن و روحتان صاحب کتابی هستید، ثروتمندید. اما وقتی آن را به شخص دیگری بدهید، سه برابر ثروتمندید.»

قبل تر به چنتا دوست و فامیل کتاب داده بودم و در ازاش ازشون میخواستم  برای پدر و مادربزرگم فاتحه بخونند.

اینجوری اموات هم یه سودی تو کتابخونی ببرند!!

حالا این تصمیم رو گرفتم گردش معنوی داشته باشه به صورت عام، البته معلوم نیست کی پشیمون بشم:) 

حالا که توصیه هنری میلر میچربه به ضرب المثل عربی