دختــــــــــر هابیل

قبل تر ایران و عراق غمگین ترین کشورها بودند و حالا ایران و عراق عصبانی ترین کشورها شدند.
انگاری عقد اخوت بستند.

البته جای تعجب هم نداره 
وقتی آمار طلاق، دزدی، خشونت بالا باشه
وقتی هر روز به حجم پرونده های دادگاه اضافه میشه. 
وقتی یه شبه خیلی ها به خاک سیاه کشیده میشن
وقتی عدالت نیست، اقتصاد ضعیف باشه، تو ملاعام اعدام صورت بگیره، این ترس ایجاد نمیکنه، خشم های فروخورده ای رو بهمراه داره که به انفجار تبدیل میشه.

وقتی در اغتشاشات، فرزندی کشته میشه، یک خانواده خشمگین میشه و این اپیدمی ادامه داره. 

وقتی موقع رانندگی، ماشین عقبی، نور بالا میزنه یا یهو سبقت میگیره و فحش و ناسزا به هوا میره، اون جامعه، خشونت طلب میشه. 

وقتی نشه با یکی دو دقیقه حرف زد، اون جامعه با فریاد حرف خواهد زد. 

وقتی تعصب کور در جامعه ای رسوخ کنه، منطق از اونجا فراری میشه. 

وقتی بچه تو خانواده ی پرتنش رشد کنه، انتظار نباید داشت در جوانی پر از طراوت باشه.

خیلی ها گفتن تهران، تهران یک شهر پرترافیک، پر از بوق ممتد، آلودگی، شهری با فرهنگ های متفاوت، با شارلاتان بازی های رنگارنگ. اعصاب پولادین میخواهد زندگی در این شهر بی در و پیکر. 
مسئولیت این اعصاب ضعیف بر عهده ی دولتمردانی ست که هیچی این ملت به هیچ جاشون نیست. 
علی برکت الله