دختــــــــــر هابیل

سال ۱۳۰۶ قمری سومین باری بود که ناصرالدین شاه به فرنگ رفته بود، چای یک نوشیدنی آن طرف آبی و غیر معمول بود. سلطان صاحبقران یکی رو سپرد من باب شیوه کاشت و آوردن دانه از فرنگ.

شاه چای رو به قهوه ی قجری ترجیح میداد. کم کم چایخونه جای  قهوه خونه رو گرفت.
و عروس خانما، یاد گرفتند به خانواده ی داماد چای تعارف کنند.

تاریخ میگه:قهوه رو صفویان وارد ایران کردند، و تو قهوه خونه ها، شاهنامه میخوندن  و اهم رویداد های هفته رو دنبال میکردند.

چای رو یه عده میگن از دوره ی چنگیز خان مغول شبیه یک نوشابه دارویی و جواهرنشان وارد ایران کردند، اما از خدا که پنهون نیس از شما هم پنهون نباشه، چای از دوره ی قاجار وارد ایران شد.

میگن:اميرکبير  به یک اوستای سماور ساز 16 سال امتیاز انحصاری ساخت سماور رو میده و بهای فروش هر سماور 25 تومن تعیین میکنه.
که بی نیاز از واردات سماور روسی باشیم، اما دوستان پشت پرده، امیرکبیر رو کله پا کردند و اجناس باز از خارج آمد، اوستای سماور ساز هم کتک مفصل خورد و تولید داخلی هم چیزی شد در مایه های کشک، جای چینی ها خالی.

چای جای خودش رو در فرهنگ ایرانی پیدا کرده بود، حتی در اشعار عامیانه دوره قاجار هست که میگه:
برخیز و بساط دیگر انداز
آتش به دل سماور انداز.

زمان گذشت تا رسید به دوره مظفر الدین شاه، خرد مجسم چای رو تو ملک شخصی اش کاشت اما بعمل نیومد یحتمل دستش به گل و گیاه نمی اومده.

محمدمیرزای قوانلوی قاجار که بعدها میشه:حاج محمد میرزا کاشف السلطنه داشت می رفت که کنسول هند بشه که مظفری بهش میگه:هی تخم چای آوردن و بی پیر، سبز نشد تو که داری میری هند، ته توی قضیه رو دربیاور خیر  دنیا و عقبی ببینی (یه همچین مضمونی)

خلاصه همین حاجی با لطایف الحیلی، خودش رو تاجر فرانسوی جا میزنه(فکر کردین فقط سعید عزت اللهی اسپانیایی بلده حرف بزنه)و گواهینامه کشت چای رو میگیره و گلدان های بذر چای و چهار هزار گلدان دیگر از قهوه و تخم کنف و دارچین و فلفل و میخک و هل و انبه و گنه گنه و زردچوبه و زنجبیل(یه پا چترباز بوده) زیر بغل میزنه و با اجازه انگلیسی ها مثه خان وارد ایران میشه، انگلیسی ها اصن تو مخیله شون هم نمی گنجیده که طرف بیاره و تازه ایران کشت کنه!!
خلاصه کاشف السلطنه اولین کسی بود که در چایکاری ایران همت گماشت و مجدد برای توسعه کشت چای در 65 سالگی مامور سفر به هند و چین و ژاپن شد که در برگشت از راه بوشهر، اتومبیل شون تصادف میکنه و شهید راه چای وطن میشه.
رحم الله من یقرا الفاتحه مع الصلوات
دوستان فاتحه رو بخونند.

گفته میشه قضیه بو داره و کاشف السلطنه رو به قصد کشتن.

باری بهرجهت بنا به وصیت خودشون در زیر آسمان پرباران گیلان و در زمین چای خودش دفن میشه.

زمان گذشت و لاهیجان شد مهد چای ایران، اما باز هم عده ای دلخوش به واردات کالای خارجی شدند و چای ایرانی زیر بار مافیای چای خارجی کمرش خم ماند تا به امروز.
خیلی حرف زدم، چای تون سرد نشه، بفرمایید.

*برگرفته از کتاب قمر در عقرب شرمین نادری