دختــــــــــر هابیل

امیر خورد زمین، یه کم بینی اش زخم شد، و یه مقدار از دستش.

بنا رو گذاشتم روی همه ی بچه هایی که زمین میخورند و بعد زخم میشه و خوب میشه.

بعد دو روز زخم خوب نشده بود، روز سوم که دیگه خارش شدید و زخم قبلی شبیه به تاول شده بود که چرک میکرد، یهو هری دلم ریخت. اینا چیه؟!

من بشخصه بدبین ترین آدم زمینم، شاید همه منو بعنوان یه آدم شوخ و شنگ بشناسند، اما همه چیز رو از زاویه تنگ و تاریک و خشنش میبینم.

مجید، امیر ای بی نشده باشه؟!

بیماری پروانه ای اسکلودرمی نباشه

این هی داره پیشروی میکنه،قانقاریا چی؟! بعد هم اشک ریختن

امیر رو بردیم دکتر، گفتن  زرد زخم داره، فعلا دارو مصرف کنه، بهبودی بین هشت روز تا 40 روز متفاوت هست، مسری هم ایضا،

خدا به اون یکی رحم کنه.

داشتم به خدا میگفتم:خدایا منو با بچه امتحان نکن که مجید گفت:با چی امتحان کنه خوبه؟!

فقر، بیماری، سختی، هجران، تنهایی، با چی؟!

با هیچی،

همین که از بهشت برین اومدیم زمین، از همه ی کشورها، افتادیم ایران، این بزرگترین امتحانه، دیگه بسمونه امتحان.