دختــــــــــر هابیل

یادته اون قسمت زندگی پس از زندگی

حامد طهماسبی تجربه گر مرگ که با یه لبخند

 و بقول خودش دلقک بازی، ورق رو برمیگردونه و زندگی میبخشه.

میدونی مشکل ما چیه؟! 

اعضا و جوارحمون خسیس شده.

سی تی اسکن ذهن و قلبمون، بند میکنه به بدی، به زشتی، به کمبود

قشنگی ها رو نمی بینه،مغرور شده. 

از بغل همنوع خودمون رد میشیم، حاضر نیستیم یه لبخند بزنیم. 

یکی از خانواده ی همسرمون، تو بگو خواهر شوهر، جاری، نمیدونم مادرشوهر یه نفر

خونه اش رو کاغذ دیواری کرده، یه لباس خریده، موهاش رو رنگ جدید زده

خساست میکنیم که پیشقدم بشیم و تبریک بگیم، بگیم چه خوشگل شده، مبارکتون باشه. 

ما خسیس هستیم که فقط بگیم"مبارک باشه"

انگاری پیشمون در نمیره، اون داره و من ندارم، چقدر حقیریم میبینی؟! 

یکی چشمان زیبایی داره، لحن و صوت زیبا، قلم خوبی داره، ذهن باز و خلاقی داره، خوب شعر میخونه، خوب تجزیه و تحلیل میکنه، خوب غذا میپزه، دسر و کیک های خوشمزه میپزه، خیاطی محشری میکنه، کلا خوبه 

اما دریغ از اینکه یک بار دور وبری ها بهش بگه چقدر فلان غذایی که پختی خوشمزه بود. 

گاهی یه حس خوب دادن،خستگی رو از تن میکنه، یه روزنه امید برای کسی باز میکنه، شاید ایده های جدید تو ذهن طرف شکل بگیره. 

ما یاد گرفتیم فقط طعنه بزنیم، کم و کاستی ها رو فقط ببینیم، شبیه همون که گفت:عروس مگس کشت کو؟! 

بیا بهم قول بدیم، دلخوش باشیم به دلخوشی های کوچک

بیا حس خوب رو هرچند کوچک باشه فریاد بزنیم

اگه کسی رو دیدیم، لبخند بزنیم 

و ایمان داشته باشیم، این لبخند به خودمون برمیگرده. 

برای شادی و نشاط خسیس نباشیم. 

برای ابراز محبت، برای بیان مهربانی خجالت نکشیم. 

دل نشکنیم، و امید ببخشیم. 

تمرین کنیم، خسیس اعضا و جوارح نباشیم.