دختــــــــــر هابیل

راستش ناخداگاه با بچه هایی آشنا شدم

که توانایی ذهنی کافی رو نداشتن یا معلول بودن یا سندرم داون

یکی از همین بچه ها ازدواج کرده بود و بقیه بچه ها شادی و خوشحالیشون رو با همه ی وجود ابراز میکردن

بی هیچ کبر وبی هیچ ریا بچه هایی که دلاشون کبریایی بود کلی ذوق میکردن وهر چند ناموزون دست میزدند

اما شادی همشون و یک دل ویک رنگ بودنشون بهترین موسیقی موزونی بود که به گوش من می رسید.

حتی اون دختری که اومد جلو به عروس خانم گفت:من به تو گفتم قهر قهر تا قیامت الکی گفتم؛شوهر

خوب هست؟

و عروس خانم هم گفت تو هم شوهر کنی ایشالا

این بده بستون هاشون رو دوس داشتم اینکه خودشون رو تو قید وبند نذاشتن اینکه خیلی ساده حرف دلشون رو میزنند با کلمات بازی نمیکردن

گاهی فکر میکنم اونیکه مریضه معلوله ماها آدمای سالم هستیم که از شاد بودن هم شاد نمی شیم

و حسودی میکنیم و از زمین خوردن بقیه مغرور

چقدر خوبه که ما غم وشادی بقیه برامون واقعی باشه بی نقش بی دوز و کلک

دلامون رو بیخود سیاه نکنیم خودمون باشیم خود خود واقعی