دختــــــــــر هابیل

حالا که حرف قوم ونژاد شد

به نظرم باید یه عذرخواهی درست حسابی از مردمان شهرهایی بشه

که همیشه متهم بودند به ناامنی و ارعاب

به سیستان وبلوچستان،به کردستان

سیستان رو با گفتن مواد مخدر ومباحث مذهبی زیر سوال بردند

و کردستان رو با سر بریدن و قتل وغارت

دروغ چرا،وقتی مادرم متوجه شد هم اتاقی من بچه ی کامیاران هست ویک کرد

ترسید البته این قصیه برمیگرده به سال 84

بعدها و تا به کنون کماکان روناک یکی از ناب ترین دوستای منه

به نظر من اینکه یه قوم رو زمین میزنند و میخوان به انزوا بره کاملا برداشت سیاسی داره

مجید با آدم هایی که بابت فرش صحبت میکنه میگه:مردم روستا های زاهدان وبوشهر رو من بیشتر از تهران وقم واصفهان دوست دارم

بماند که خیلی وقتا مجید جواب تلفن این شهرهای نامبرده رو نمیده

در حالیکه یک شهرستان دورافتاده یا یک روستای محروم یه استان درب وداغون اونقدر معرفت داره که

بعد از اینکه فرش رو خریده،پولش رو داده بازم تشکر میکنه و دعوت میکنه بیای خونشون

درحالیکه تهرانی جماعت،ارث نخورده ی باباش رو میخواد ودو قورت ونیمش هم باقیه

چون اینجوری باب شده ایران یعنی فقط تهران،

+منتظر ترکش شهرهای تهران،قم و اصفهان هستم :)