دختــــــــــر هابیل

 

قبلنا که بلوتوث حرف اول رو در دنیای تبادل کلیپ و عکس و موسیقی میزد.

اسم بلوتوث من«شکرت خدا» بود.

این اسم برای من یه حریمی ایجاد میکرد که از خط قرمز عبور نکنم هر عکس و فیلم یا کلیپی رو نگیرم
که چشم عادت نکنه به دیدن یا خوندن هر اراجیفی.

و حتی حالا خودم رو موظف میدونم که تو این دنیای حقیقی و مجازیِ درندشت لزومی به دیدن خیلی چیزها نیست که تصاویر یا فیلم هایی که قساوت قلب بیاره،فتیله ی معنویت رو بکشه پایین و دست آخر همه چیز برات هردنبیل بشه.

گاهی باید چشم بسته راه بری تا کور نشی.