دختــــــــــر هابیل

مجید:امروز روز سهراب بریم یه سر مشهد

من[در حال شستن ظرفای نهار]:بریم، چای بخوریم بریم

مشهد اردهال سوت وکور تمامی صحن ها بسته

عملیات ناموفق، یه زمانی دنبال جای پارک بودی، میرفتی تو حرم از قبل می‌سپردی بیست دقیقه دیگه دم پله ها همدیگرو می‌بینیم، حالا چی سرته داستان دو دقه هم میاد دریغ از آب بندی. 

یه سر رفتیم خونه، پاییز تو روستا زودتر خودش رو نشون داده، حیاط پر از برگ شده بود، یه شیشه رب گوجه خونگی و یک شیشه کمپوت گیلاس خونگی زدیم زیر بغل و اومدیم خونه.[عملیات زیادی هم ناموفق نبوده]

خدایا این کرونا رو کجای دلم بذارم، کاش شبیه نوشابه تگری روی کباب بناب بود همه رو بشوره ببره بود. 

دیگه زیاده از حد شد ببرش...