دختــــــــــر هابیل

چه دلنواز اومدم اما با ناز اومدم

مع البت همیشه مامانم میگفت:وسط موشکبارون و صدای آژیر، خاموشی اومدی چقدر هم وَر وَر میکردی، حناق نمی‌گرفتی،میخواستیم پرتت کنیم تو زمین کنار خونه[خانواده عنایت ویژه ای نسبت به من داشتند😏😐]

رسیدم به سی و چهار سالگی و این صحبتا، اما یه حسی میگه من تو بیست و چهارسالگی موندم، من اینجوریم یا شما هم ایضا؟! 

کماکان هیچ عکسی از خردسالی من یافت نشده،فقط یادمه من و زهره مون، کنار درخت انار خونه جمیله همسایمون با زهرا و زهره شون[همسایه های دهه شصت، خلاقیت نداشتن ، این فاطمه میذاشت، همه فاطمه میذاشتن، اون زهرا و زهره بقیه هم این بازی کثیف رو ادامه میدادن]

داشتم میگفتم:کنار درخت شون یه عکس گرفتم، دست به دست کنید این کپشن رو برسه به جمیله اینا، شاید یه عکس از بچگیم دیدم، لطفا قطع کننده این زنجیره نباشید. 

چی؟ کادو؟

چه صحبتا!! ما هنوز بابت برد جو بایدن پیتزا سبزیجات نخوردیم، کادو؟! 

شادی و سرور ما شبیه سرعت دیال آپ میمونه لاک پشتی، نمور، فکسنی. 

مع البت کادو دار شدم با استوری های مکرر، زخمی تون میکنم، غصه ی بی استوری موندن، نخورید!! 

خب بریم یُخده جدی بشیم. 

بار پروردگارا، همین که آدم ابوالبشر یه خبط و خطایی کرد و به زمین هبوط، واسه هفت پشت که نداره، واسه هفت پیشش بسه. 

البته هبوط داریم تا هبوط یکی سوئیس و کانادا، یکی هم بینوا ایران هبوطشه. 

ای خدا، از شما که پنهون نیست، یجوریی این کرونا گوریده به زندگی اولاد ابوالبشر که ملت چاره ای نداره جز اینکه سر بر تیره تراب گذارد.

خدایا ما رو هیپوکسی مخواه

وضعیت مدیریت ایرانی رو که نظاره میکنی، ما هنوز لنگ واکسن آنفولانزا هستیم، کرونا پیشکش

فعلا گرفتاری و بدبختی کلوزآپ افتاده رو زندگی ما ایرانی ها

فی المجلس"ربنا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ"

بیا و رحمی کن وملت بتونن به فسق و فجور قبلشون بپردازند[نه شوخی کردم]فقط یه غم هم کم بشه، یه غمِ. 

تو تولدم آرزو میکنم، زیادکتاب بخونم، کتاب خوب زیاد بخونم،فیلم های خوب ببینم،به یاری خدای رحمان مباحث اخلاق و عرفان و حکمت رو به میزان مکفی بیاموزم. ان شاء الله.