دختــــــــــر هابیل

الان که فکر میکنم،می بینم ما بچه های دهه شصتی،همه بچه کار محسوب میشدیم

تابستون تا میشد؛خبری از بخور و بخواب نبود؛هنوز هفت صبح نشده نزول اجلال پیدا میکردیم نه به تخت شاهانه،که روی تخت قالی

قالی کرم میزدیم،قالی گلی میرفت رو بورس،گلی میزدیم،باید میومدین ومی دیدین که قالی کرم چه بازاری داشت

آخ که چقدر بدم میومد بجای  اینکه برم کارتون ببینم باید بشینم چاله پر کنم و هی آه و نفرین به کسی که قالی بافتن رو باب کرده بود می فرستادم«مصبش آتیش گیره»

مادر هم برای تغذیه روحمون رادیو روشن میکرد اونم رادیو پیام که هر پنج دقیه یه بار از  ترافیک سنگین بزرگراه همت شرق به غرب میگفت.

من بلند میشدم رادیو فردا میگذاشتم؛خانم دکی هم بچه مذهبی خاموشش میکرد.هرچند معتقد بودم گل های قالی هم مثه گل واقعی نیاز به موسیقی دارند اما بهایی به نظریات من داده نمیشد

دست آخر هم بابا یا کافی میگذاشت ویا  برای هزارمین بار روضه ی حاج اسماعیل اخباری

همین که از خواب ناز بیدار بشی و ببافی خودش یه پا روضه بود اما چاره ای نبود.

مادر وجدان کاریش بسیار بالا بود واجازه نمیداد رویی بزنیم و معتقد بود با رویی زدن قالی خراب میشه ،پس مثه بچه آدم ببافید.

اما من میخواستم استادم در قالی بافتن دختر عموم باشه

خونه عمو بافتن اینجوری بود که دونفری قالی رو میبافتن یکی از سمت چپ میومد وسط،یکی از راست میومد وسط

وجیهه  دخترعموعقب که میموند وکلی پود وسط نصفه داشت و همه ی پودها رو میبرید و طرحی نو در می انداخت

 و من عاشق این خلاقیتش بودم.

آخ که چقدر بدم میومد از حاشیه بافتن.بماند از پاره شدن انگشت و خونی شدن چله ها وفاجعه اینکه دوباره چاقو  رو بزنی روی همون انگشت پاره اونوقته که آه از نهادت بلند میشه.

قالی هم که پایین میومد یه پیرمرد مسنی که صم وبکم بود میومد پاکش میکرد با قدی بلند و سیگاری که پشت سر هم روشن میشد

و با  ایما واشاره به مادرم میگفت:خوبه

حق نداشتیم روی قالی خودمون بشینیم برای از ما بهترون بود،(شما بخوانید کسی که فرش می بافه نباید رو حصیر باشه)

تاجر قالی که میومد کلی سوخته میکَند(شما بخوانید ناله)که الان بازار کساده؛ما هم نخریم رو دستتون میمونه با چاشنی کلی تو سر مال زدن.

دست آخر هم به روش بزخری کردن و کلی منت،قالیِ که تو گرما و سرما ریشه ریشه بافتی رو میخرن.

وحالا امروز مضحک ترین تبریک روز کارگر رو از مسئولین داریم؛روزی که چند صد هزار نفردرآمد زندگیشون از طریق تلگرام بود و حالا به باد فنا رفت.