دختــــــــــر هابیل

امروز استوری گذاشتم و نظرسنجی این بود
آیا از خانواده ی همسرتون راضی هستید؟
گزینه اول: دست رو دلم نذارید که خونه
گزینه دوم:خدا رو شکر
نکته جالب دوستانی بودند که آه و افغان سر داده بودند.
و از شر بلایا خانواده ی همسر،همی ژاژ خاییدن
مع البت دوستانی هم رضایت نسبی داشتند.

یا کلا اشاره داشتند که ما که کاری به کارشون نداریم،امید است آنها هم کاری به کارمون نداشته باشند.

گروهی گفتند:خانواده ی همسرشون هر روز زنگ میزنن و آمار ریز به ریز زندگیشون رو دارند و آخرش هم گفتند:اوووف

گروهی گفتند:سال به سال هم نه یه زنگی نه تک زنگی ،اصلا نمیگن عروس دارند و آخرش هم گفتند:اوووف

گروهی گفتند:وقتی که باهامون کار دارند باهامون خوبن،اگه مریض بشند اولین نفر منم که باید برم همراه بیمار،اما اگه من رو به قبله باشم نگاهم نمیکنن.

گروهی گفتند: وقتی خانواده شوهر رو دعوت میکنم مهمونی دریغ از کمک،پنج دقیقه قبل از اینکه سفره چیده بشه میان نهار یا شام رو میخورن نه سفره جمع میکنن نه تعارف میکنن بگن شما خسته شدی ظرفا با ما،مثه گاو میان،مثه گوساله میرن.

گروهی گفتند: ما که خونه مادرشوهر باشیم نهار عدس پلو،دامادشون دعوت باشه جوجه و زرشک پلوست.آخه این عدالت علی ست.

گروهی گفتند:همسرمون جلو خانواده اش اگه قربون صدقه ام بره،داد همه در میداد،اما یه فصل کتکم بزنه همه خوشحال میشن.

خلاصه گفتند و گفتند،به نظر من بعضی از این تنش ها با تعامل و گفتگو حل شدنی ست
مثلا وقتی بعضی از رفتار همسر یا خانواده ی همسر رو خط اعصابتونه،بجای خودخوری یا گریه یا به غریبه گفتن علنا بهشون بگید:من این رفتار شما رو نمی پسندم به این دلیل.
اگه طرف منطقی باشه حتما متوجه اشتباهش میشه و تکرار نمیکنه

اما اگه منطقی نباشند،داستان فرق میکنه
بهرحال من معتقدم هرچه سخت بگیری،بیشترین آسیب و ضرر به خودت می رسه،وقتی می‌بینی منطقی نیستند،بی خیال شو و حالش رو ببر.