دختــــــــــر هابیل

جمعه قبل،چهلمین روز ننه بزرگ بود در روستا،
روزی بغایت سرد و برفی
خیلی وقت بود ملت برف ندیده بودند اونم به این حجم از گستردگی و بازار سلفی گرفتن و برف بازی پس از مراسم داغ داغ بود.
یک اصطلاحی در امپراتوری بریتانیا مرسوم بود و آن اینکه خورشید هیچ گاه در این امپراتوری غروب نمیکند که منظورش استعمار کشورهای دیگه بود که پایانی نداره.

 

به همین سان باید گفت:خورشید هیچ گاه در روستای باریکرسف زیارت امامزاده حسین طلوع نمی کند و همیشه خدا سردخونه است.

یعنی بخاطر درخت های کهن و بزرگش اجازه  به آفتاب داده نمیشه.

چند وقت پیش که داشتن قبر رو آماده میکردن برای دفن ننه بزرگ،انگاری جسد پدر ننه بزرگ هنوز سالم بوده و همه اذعان کردند چه آدم خوبی بوده که پس از گذشت سی چهل سال هنوز پابرجاست و از این صحبت ها.

اما هرچی من یادمه،ننه بزرگ،پدرش رو ناله و نفرین میکرد که به همه ی دخترا و پسرهاش خونه یا زمین یا باغ داد الا من،مع البت حق داشته در حق ننه بزرگ من خیلی ها جفا کردند و اون در جوونی همسرش رو از دست داد و بچه های یتیمش رو با نداری بزرگ کرد.

در همین اثنا که میگفتن:آدم خوبی بوده و پیاده رفته نمیدونم کربلا یا مشهد

من گفتم بابا زمین اینجا اینقدر آیسبرگ هست که اگه چنگیزخان مغول هم بخوابه جسدش نمیگه وای بسرم چه ربطی به الوهیت و معنوی بودن این باباداره

خلاصه که مال کسی رو نخورید،اگه جسمتون خورده نشه،روحتون خورده میشه.