دختــــــــــر هابیل

حدودبیست سال پیش داداشم به مناسبت به دنیا اومدن عارفه یه گلدون گل پتوس (از اون پیچ پیچیا)آورد خونه که نهصد تومن خریده بود؛یه بیت شعر نیمایی نغز و دلکش هم در وصف گلدونش سرود تا ثبت تاریخی شود«چشم و چراغ این خونه است گلدون علی آقا؛گلدون علی آقا،و باز گلدون علی آقا :| »

کم کم گلدون کل پانسیون و پذیرایی رو گرفت طوریکه مادر همه جا رو ریسه بندی کرده و برای خالی نبودن عریضه یه نمک ترکی هم پیوست شده بود به گلدون علی آقا.

و چشم هر بیننده ای رو به خودش جلب میکرد و این طوری شد که در وهمسایه و فامیل و دوست وآشنا خواهان چشم و چراغ خونه ی خونه ما شده بودند؛و این یعنی مادر قسمتی از گل رو برش میداد ریشه که میزد میداد به متقاضیان در صف

امروز که دارم تو خونه خودم همون گل رو آبپاشی میکنم و برش میزنم تا دوباره ریشه بزنه بدم به خانم همسایه می بینم که گاهی وقتا بعضی چیزا به نام یه نفره،اما به کـام همه است و این کام چقدر شیرین و دوست داشتنیه

چه خوبه تو زندگی برای همدیگه  مثل همین گلدون علی آقا باشیم بدون هیچ شعاری دارم میگم خیرمون برسه به بقیه و این زنجیره همین طور ادامه داشته باشه.