دختــــــــــر هابیل

مجید از خونه مادرش میکرو و کره زمین که یادگار سال های دور هست رو آورده 

هرچند خودش میگه:اگه دست امیر بیفته سه سوته منهدم شده.

یه نیگا به کره زمین و دستگاه میکرو واسلحه اش میکنم 

بازی هایی که تو اکثر خونه ها بود ولی ما نداشتیم یه روزی آرزو داشتیم برای ما هم بخرن 

اما خودمون هم میدونستیم جزو آرزوهای دست نیافتنیه

دایی وخاله داشتن و ما ذوق اینو داشتیم بریم خونشون و از نزدیک ببینیم و وقتی خودشون خسته شدن 

بگن بیا تو هم یه دست بازی کن.

یا کره زمین که همیشه من دنبال ایران میگشتم و یه بار با بستنی زی زیگولو خواستم کره زمین درست کنم اما پشیمون شدم آفریقا می چسبید به ایران،جا برای آمریکا نبود.

نداری هزارش عیبه و ایراد.پر از عقده

شبیه وقتایی که می رفتیم خونه فامیل وبرای برداشتن هر چیز باید یه نیگا به مادر میکردی که چراغ سبز رو روشن میکنه یا نه

یا وقتی می رفتی خونه همسایه و میگفت:بیا این میوه رو بخور و میگفتی: نه همین الان خونمون خوردم

این نجیب بازی های دهه شصتی کجا رفت؟

مجید سر جهازی هاش رو آورده خونه اما منو به چه روزهایی برد...

کاش آدمی به وقتش به آرزوهاش برسه نه وقتی دیر شده و فقط یه لبخند تلخ روی لبش ماسیده.