دختــــــــــر هابیل

راستش فلسفه ی وجودی بعضی آدما رو هیچ وقت نفهمیدم، این... این چی بگم که کلمات هم حاضر نیستن هم کف هم ردیف شون بشن.

وقتی گفته میشه، شب قدر بهتر از هزااااار ماه هست، بعد هنوز یه عده همون زندگی نکبتی قبل رو نشخوار میکنن.

و تو بجای همه ی اونا که این چند شبی که آسمون نزدیک تره، ملموس تره، حرص میخوری

وقتی همه ی کائنات داره صدای خدا میزنه، یه عده همه ابتکارشون بیرون دادن حلقه حلقه دود قلیونه

تو شبی که ارض و سما تسبیح خدا رو میکنن، صدای کر کننده ی باند ماشينش به تو میگه:همانا ما آیات خود را متذکر شدیم اما گوش هایی که باید بشنوند، کر شدند و مهر سکوت خوردند.

این تلنگر ها برای یه عده بی فایده ست!! 

دیشب اولین شب قدر خونواده ی چهار نفره ی من بود.

یه شب غریب،نگاه به حرم های مطهر هم که میکردی، بیشتر دلت میگرفت.

و هی میگی:پارسال چه خبر بود و حالا رو ببین

هرسال شب های احیا طبق سنوات گذشته، با مامان و خواهریا می رفتیم مسجد قائمیه محله مون. 

اونجا رو دوست دارم، یهو منو میبره به سال های کودکی، نوجوانی و بعد جوانی

بعضی همکلاسی های مدرسه رو می بینم که حالا همه مادر شدن و در حال خوندن جوشن کبیر هستند، من همیشه کنار مادرم میشینم چون راه به راه فراز دعا رو گم میکنه و میگه:کدوم فراز دعاست و من ردیاب میشم. 

امیدوارم ما ردیاب خوبی باشیم و قدر رو درک کنیم، تو این شبا خدا بهمون معرفت عنایت کنه و بی شعار و شوآف قدر بدونیم که این شبا واقعا آسمون نزدیکتره و دعاهامون رو میشنوه، برای همدیگه خوب بخوایم، حتی اونیکه حلقه حلقه دود میده بیرون...