دختــــــــــر هابیل

صحبت از این بود که آیا احساس خوشبختی میکنی یا نه؟!
هیچ وقت خوشبختی رو مسئله ی فردی ندونستم
وقتی یه دوست، یه رهگذر، یک جامعه یک ملت ناراحت باشه و احساس خوشبختی نکنه، بالتبع منم نمی تونم شاد باشم و احساس خوشبختی کنم.

وارد هتل چند ستاره میشم، باید احساس خوشبختی کنم، اما دم در چند نفر متکدی بچه بغل نشسته و برای غذا التماس میکنه، میشه بی تفاوت بود؟

با خانواده به گردش میری، دم یه سوپر مارکتی می ایستی تا خرید کنی و چند متر اونورتر، بچه های قد ونیم قد نصف بدنشون تو سطل زباله ست برای پیدا کردن یه چیز بدرد بخور.
میشه بی تفاوت بود؟! 
تو سوپری، متصدی به نفر نفر جلویی میگه موجودی کافی نیست ک و هی از شمار اقلام  برداشته شده، کم میکنه تا فقط یه بسته خرما میمونه و یک بسته پنیر و یه دونه بستنی برای بچه ای که کنار دستش هست، اونوقت تو می تونی بی تفاوت باشی. 

میوه های نوبرونه بهار رو میری بخوری که یه پیامک میاد سلام، میتونی یه کمک جمع کنی برای یه خونواده ی مستحق که پدر فوت شده و با دوسه بچه قد و نیم قد به سختی زندگی میکنن و هیچ در بساط ندارن، اونوقت مگه میشه احساس خوشبختی کرد؟! مگه میشه بی تفاوت بود؟! 

نمیدونم حکمتش چیه؟اما من همیشه تلخی ها رو می بینم.

شبیه شب گذشته وقتی حادثه #دشت_برچی رو دیدم. 

وقتی داعشیان، این گروه «الله اکبر بر لب،خنجر در دست، کینه در دل و جهل در سر» 
وارد بیمارستان، بخش زایمان میشوند و با بمب دست ساز و نارنجک وعملیات انتحاری، زنان در حال زایمان و نوزادان رو میکشند، «بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ، به کدامین گناه کشته شده است»
جنگ با کودک یک روزه؟ انحطاط اخلاقی تا چه حد؟! 
امیر المؤمنین(ع)در خطبه بیست و هفت نهج البلاغه می فرماید «اطلاع یافتم یکى از سربازان معاویه به یک زن مسلمان حمله کرده و دیگرى به زنى غیر مسلمان که با مسلمانان هم پیمان بوده است و سپس طلاهاى او را از بدنش بزور بیرون آورده است و زن تنها وسیله ى دفاعش التماس، خواهش و گریه و درخواست کمک بوده است. سربازان معاویه بدون رنج و زحمت و بدون ریختن یک قطره خون و زخم دیدن با دست پر بازگشته اند. اگر مرد مسلمانى از این پس از روى تأسف و غصه بمیرد سزاوار است و سرزنش نمى شود. بسیار جاى تعجب است بخدا سوگند اتحاد اینان در راه باطل و اختلاف و متفرق بودن شما در راه حق قلب را ریشه کن میکند و غم را افزایش مى دهد.»
و حالا مگه میشه این خبرها رو دید و شنید و بی تفاوت بود. 
دیگه به درد نمیخوره این دنیا...

وقتی به جهان هستی  نگاه میکنی، کره زمین ارزنی بیش نیست، و آدمی از ارزن هم کوچکتر، و حال چگونه بشر این همه هتاکی و سبعیت رو به هم نوع خودش صورت میده.

مگه میشه در برابر ظلمی که به مظلوم در هرجای جهان صورت میگیره، بی تفاوت بود،مگه میشه این فقر و ستم رو دید و احساس خوشبختی کرد؟! 
برای خاورمیانه، افغانستان، فلسطین، یمن،عراق، سوریه و هر جایی که مظلومی اشک بی پناهی سرمیده.

خدایا آدمی رو از این زجر و جبر جغرافیایی برهان ، کاسه صبر دنیا و آدمی لبریز شده، 
فرج موعود جهانی را نزدیک کن.