دختــــــــــر هابیل

چند هفته پیش خواب می دیدم، که انگار وسط دریا هستم و موج های عظیم و سهمگین داره از بالای سرم میریزه، تا چشم کار می‌کرد آب بود و موج و من که میدونستم خواب میبینم اما دوست داشتم نجات پیدا کنم، هی خودم رو به نوک می رسوندم که موج منو خفه نکنه، موج ها همین طور می اومدند و انگار میخواستن، همه جا رو بگیرن
تو همین هیر و ویر، یهو یه گنبد طلایی دیدم، اول گمان کردم، اینجا کربلاست، اما وقتی چشام رو تیز کردم، از نوشته های روی گنبد، متوجه شدم، امام رضاست. اون موج حریف این گنبد نمیشد و هی آب می اومد روش و دوباره، گنبد پدیدار میشد.
یهو دیدم کنار ضریح هستم اما شبیه غواص ها که لباس غواصی پوشیدن، به هر سختی بود دستم رو به پنجره های ضریح قفل کردم، هیچکس نبود غیر خودم روی در ضریح نوشته شده بود"السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی"
تو اون وضعيت نامیزون، محکم ضریح رو فشار میدادم و میخواستم حاجت بطلبم، اما یادم رفته بود چی میخوام(ماشالله به این حافظه، عدو بر من)
یهو یادم اومد و گفتم:وهب لی من لدنک رحمه و فرجا هنیا، این کرونا رو تمومش کن.
یهو همه ی آب ها تموم شد و گل و لای باقی موند و چنتا قورباغه و مار که ستاد بحران میخواست بکشنشون.
دوباره چند شب پیش خواب می دیدم که یه جایی هستم که تا چشم کار میکنه، سنگ و کوهه، کوه های سیاه و قهوه ای پررنگ
باز میدونستم خواب میبینم اما انگار بال پرواز دارم، بعضی سنگ های عظیم با سرعت می اومد سمتت، باید فرز می بودی و جاخالی میدادی، من خودم رو بالای بالا می کشیدم تا رسیدم به نوک کوه و از یه کوه شبیه اهرام ثلاثه مصر، یه آبی جاری بود، از اون آب خوردم چقدر شیرین و گوارا بود، اما تا چشم کار می‌کرد، کوه بود و سنگ.
خوابم رو برای این سیرین گفتم، طفلک قاطی کرده، میگه کرونا چیه؟!