دختــــــــــر هابیل

دیروز منو بردن زیر راه پله برای شستن مو

یه جا بدتر قبر

تا نگاه به بالاسرم خورد که شبیه قبر بود از جام بلند شدم

شبیه تایمی که رفته بودم ام آر ای بدم

یا تایمی که مخفیانه رفته بودم خوابگاه

و بچه ها منو زیر تخت خواستن قائم کنن

بعد به توماج و زندان انفرادیش فکر کردم

و کلا این دنیایی که شبیه قفسه

و بعد گفتم:من سر همین فویبا همیشه سعی کردم آدم خوبی باشم

چون به دوستان گفتم:وقتی مردم من وجدانا به خاک نسپارید،مجاز هستین منو بسوزونید و خاکسترم را به باد بسپرین

یا تو دریا بندازین طعمه کوسه ها بشم اما تو قبر نذارین.

هرچند از اینا آبی گرم نخواهد شد، و به وصیت نامه من جامه عمل نخواهند پوشید،

پس عقل سلیم میگه:پاک زندگی کنم که قبر برام حکم پنت هاووس داشته باشه

فی المجلس خدا عاقبت ما رو ختم به خیر کنه:)