دختــــــــــر هابیل

امیرحسین رو شنبه برده بودم برای سنجش، تو نوبت بودیم

که چند نفر اومدن برای بستن پرچم های سه گوش ایران

ذهنم یاری نمی‌کرد به چه مناسبت تا اینکه یه نشریه هم زدن که دهه فجر مبارک.

یهو یادم اومد واااا دهه فجر، امام از نوفل لوشاتو نزول اجلال کردن به ایران

چه بی خبر دهه فجر شد:/

کرونا که اومد یکی از عوارضش از دست دادن حس چشایی بود. سخت بود چیزی بخوری که هییییچ مزه ای نده.

اما باور نکنید چندین ساله که دیگه هیییییچی هیییچ مزه ای نمیده

نه دورهمی ها، نه مراسم جشن و عروسی نه حتی عزا، نه محرم نه ماه رمضون، نه اعیاد شعبانیه

انگار روی یه تردمیلی وصلی که فقط تند تند مجبوری باهاش راه بری

اصلا وقت نمیکنی فکر کنی چی بود چی شد دوباره ماجرای بعدی

شادی های موقت بسیار موقت، موفقیت هایی هم که ماه ها و سال ها منتظرش بودی خیلی سریع عادی میشه طوریکه میگی همین بود؟چه انتظار بیخود و بی جهتی، چه عبث!!

من یاد ندارم یکی بگه وااای چقدر مهمونی دو هفته پیش خوش گذشت

تو همین مهمونی ها یه عده کثیری از تو خوششون نمیاد و تو هم از یه عده کثیرتری، فقط محض خالی نبودن عریضه همدیگرو تحمل میکنی

و نگاهت به ساعت که کی برگردی.

مادر معتقد اینا همش از عوارض گوشی، قبلا همه دور هم می نشستن

دو کلوم حرف میزدن الان همه کنار هم، هم باشند افسارشون دست اون گوشیه.

خلاصه این دنیا دیگه هیچ مزه ای نداره،اصلا دنیا روی اصلیش دیگه عیان شده

بقول اون پدر بزرگوار بلانسبت بلانسبت بوی... میاد!!!