دختــــــــــر هابیل

یه زمانی من یه فیلم بین قهار بودم،حتی شبایی که بچه ها برای امتحان فردا آماده میشدن و تا صبح سرشون تو جزوه بود من در حال ديدن بروزترین،تاپ ترین،عاشقانه ترین، معمایی ترین و خیلی ترین های سینما جهان بودم.

و واقعا لذت می‌بردم بخصوص که تنهایی دیدن فیلم همیشه برام لذت‌بخش بوده، و هیچ وقت از سینما خوشم نیومد این حجم از آدم با این تکثر از آرا و عقیده پا یه فیلم بشینه ،تخمه بخوره سر و صدا کنه جایی که خنده نداره بخنده،جایی که باید سکوت کنه، فک بزنه اه فکرش هم حالم رو بد میکنه گندش بزنن...
بعدها اینقدر مشغله کاری پیش اومد که فیلم دیدن ها هم تق و لق شد،تو بگو کساد.
هربار فیلم های پیشنهادی رو سیو کردم و رفت برای ابد و یک روز، رفت برای حاجی حاجی مکه،رفت برای وقت گل نی.
چند روز پیش تو فیلیمو گشت میزدم،بازی مرکب رو دیدم، سه فصل اومده بود و من هنوز وقت نشده بود ببینم، کلیت فیلم رو میدونستم از بس تو اکسپلور دیده بودم اما گفتم:به یاد گذشته بیا و ببین خوبیش این بود همه قسمت ها بود معطل هفته بعد نبودی.
بازی مرکب برای من همین دنیا بود، چه ذهن زیبایی داشت نویسنده من بیشتر محو نگارش متن بودم،بعضی ها خدای نوشتن هستن.
تو فصل اول، قسمت ششم یکی از اصطلاحات کره ای رو گفت بنام "گانبو" دوستی که همه چیز توش مشترکه،مرزی بین مال من و مال تو وجود نداره.

برای من مفهوم گانبو همون حس شدید عاطفی هست که تو با یه رفیق داری، کنارش خود خودتی، کنارش بی کلاس ترین آدمایی، سریع پیامش رو سین میکنی،حتی ایز تایپینگش رو هم می بینی، اولین کلیپ بامزه رو برای اون میفرستی،اسم بازیگر یا اون خواننده رو یادت نیاد یهو بهش پیام میدی اون کی بود؟کلی راز مگو بینتون هست که اگه کسی بدونه افقی اعدام میشی:)

و اون میشه بهترین دوست و رفیق و همراز اون میشه گانبو،اونم تو این دنیای ترسناک...
دو روزه سه تا فصل رو دیدم،بعد از این همه دوری، چسبید:)

نتیجه:گانبوهای زندگی تون رو قدر بدونید،گانبوهایی که قواره دلشون دریاست و تو رو هم دریایی میکنن،همین.