دختــــــــــر هابیل

چهار نفر بودیم روز اول مدرسه،من و مریم و زهرا و اون یکی زهرا،چه

ذوقی کرده بودیم اول مدرسه

کیف وکفش من شبیه زهرا دختر همسادمون بود خودمون معتقد بودیم شبیه دو قلوهای افسانه ای هستیم

و فرزانگی ما تا جایی پیش میرفت که یه کبریت وسط دو تا دستمون روشن میکردیم به تداعی جولز و جولی و اون دود معجزه آسا،

وسط راه کیف اون یکی زهرا پاره شد و مادرش او را مورد نوازش مادرانه قرار داد «که خاک تو سرت کنم بزار یه روز بری بعد خرابش کن دلنچی و از این اراجیف...»

یه مدرسه درب داغون با در زنگ زده که از همون اول خورد تو ذوقم،

شبیه مدرسه های تو تلویزیون با معلم های شیک نبود از شیرینی هم خبری نبود یه شکلات و چارتا کشمش بهمون دادند که بیشتر شبیه مشکل گشا بود تا شیرینی،

ما رو از همون اول با فضای معنوی آشنا کردند.

یه عده روز اول عر میزدند و گریه اما ما دل خجسته میخندیدیم و خبر نداشتیم از زندان باستیل

یه معلم خپل بی قواره شبیه نامادری کوزت نصیب کلاس ما شد که هیچ وقت مقنعه اش با چونه اش مماس نبود،

یه تابلو گربه و کلافه و درخت بود که معلم پرسید کی بلده بگه این داستانش چیه؟و

ومن خرد مجسم دستم رو بلند کردم

و هیچی نگفتم صم و بکم :|

آخه من فقط یاد گرفته بودم که میشه دست بلند کرد سر کلاس فقط همین...

میشه گفت که تاثیر گذار ترین معلم، معلم کلاس اولم بود

یه روز که اومد سر کلاس،یه خط کش چوبی داشتم که طرح ایکی یوسان داشت گفت بده

و شروع کرد به صف کردن بچه ها و با خوندن هر کدوم یکی کف دستمون زد و به آخرین نفر زد تو سرش و خط کشم شکست «من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود»

اونجابود که فهمیدم اموال منقول و غیر منقول م رو قایم کنم. یه مدت که بر شدت ضرب و جرح بچه ها اضافه شد کادر مدرسه تازه خیر سرشون شک کردند به سلامت عقل و روح یارو

و بعد از شش ماه مشخص شد طرف یه تخته اش کمه و انداختنش بیرون،بنده معتقدم که بعضی از معلمین و اساتید گرام رو باید اعدام صحرایی کرد تف تو ذاتشون...

امسال خواهرزاده ام میخواد بره مهد کودک وسایلی که از شنبه باید تهیه کنه«آبرنگ،مداد شمعی،پوشه،گواش،پست گردو و بادام و پسته،پاستیل،کاموا،لوله وهزار کوفت و زهرمار دیگه»

جمله طلایی خواهر زاده من«کی بشه تعطیل بشیم» خلاصه داستان:باز آمد بوی ماه مدرسه