دختــــــــــر هابیل

قبلنا خیلی زنبور بود، بیشتر بچه ها بی نصیب نبودند ازش.
تابستون  بود و نیش زنبور.
تازه یه ورد هم میخوندیم که دور و برمون نیاد، تلخه، تلخه، تلخه

انگاری اون زنبور حالیش میشد که وقتی میگفتیم گوشت تلخیم، دور و برمون آفتابی نشه!! 

وقتی بچه های همساده رو زنبور نیش میزد، میومدن دم خونمون و شیره برگ درخت انجیرمون چاره ساز بود.

 مادرم هم میگفت:زنبور نیشت زد، بجاش تا سال دیگه سرما نمیخوری برو کم کم جاش خوب میشه.

بعدها با اومدن موبایل،فرکانس و امواج زنبورها قاراشمیش شد، قاطی کردند.

دیگه من تابستون های پر زنبور نمیبینم، نمی بینم بچه ها بگن تلخه، تلخه.

چند وقت پیش یه پروفسور اومده بود برنامه ی طبیب میگفت:زهر زنبور عسل، واکسن کرونا و ایدز و آنفولانزاست.

این زهر باید جهانی بشه.حالا راست یا دروغ گفته هاش بعدا معلوم میشه. 

اما اگه حقیقت داشت، مادرم من سال های قبل به این علم دست یافته بود.