دختــــــــــر هابیل

یکی ار اقوام می نالید که چند وقتی که هر روز میره مدرسه پسرش

چون تنهایی میترسه و از کار زندگی افتاده

یادمه روز اول مدرسه نشسته بودیم و مادرها یه قسمت دیگه نشسته بودن

سرم رو برگردوندم و دیدم مادرم رو که لبخند میزنه بهم

دلم قرص شد به بودنش

و حتی تو دلم گفتم چه مادر قشنگی :))

گاهی وقتا آدم تو زندگی دلش به همین لبخند ها قرصه