دهه نودی های شما رو نمیدونم
اما دهه نودی من صبح علی الطلوع ببیدار میشه و میگه:گوشیم کو؟؟
گوشی منو میگه هااا
خودش میره فیلتر شکن رو روشن میکنه و بعد میره یوتیوب؛مستر بین و کارتون خارجکی میبینه
و گوشی رو برای چک کردن هم نمیده
وی،شهریور سه ساله میشود
+دارم با لپ تاپ می نویسم :|
از یه تایمی به بعد می بینی
با هر کسی نمیتونی دمخور بشی
همراه باشی، تو جمع هستی اما نیستی...
و اون چیزی که برای تو جذابه، مهمه، دغدغه ست برای یکی دیگه مضحک، مسخره و جزو اسرائیلات هست
اینجوری میشه که از آدم ها فاصله میگیری و محدود میشی به چند نفر که به تعداد انگشت های یک دست هم نمیرسه.
من این تنهایی رو دوست دارم
این پیله رو دوست دارم
مدتی میشه سردرد دارم بانضمام حالت تهوع شدید صبحگاهی و ایضا معده درد شباهنگامی و این داستان ها
مجید برای تسکین درد، اندازه کف دست پسته و کف دست بادومی هندی گرفته.
میگه:پسته شده کیلو 400هزار تومن!!
از شنیدن این قیمت، سردردم تشدید شد.
دقیقا یکی بیاد پشت تریبون و قشنگ توضیح بده چطور مملکت رو به چخ دادین رفت با چه شیوه و متودی؟!
*کاش یکی میومد این سیفون رو میکشید!!
شبا وقتی همه بخواب میرن.
سکوت برقرار میشه
شروع میکنم به خوندن مقتل ابومخنف
شب عاشورا وقتی ضحاک بن عبدالله مشرقی و مالک بن نصر ارحبی خدمت امام حسین علیه السلام میان، واجازه رفتن میخوان
اونجا امام حسین یه جمله میگه که دل آدم ریش میشه، میسوزه
"چرا مرا یاری نمی کنید"
جواب یه بهانه ی واهی ست"من مقروض و عیالوارم"
بارها این جمله رو تکرار کردم "چرا مرا یاری نمی کنید"
غریبی حسین و تنهایی حسین لحظه به لحظه عیان میشود.
شب ها مقتل میخوانم و برای تنهاییت تنها کاری که میتوانم انجام دهم زیر پتو گریه کردن است که کسی صدایم را نشنود.