دختــــــــــر هابیل

دوستم لیلا وقتی خواهرش رو بخاطر تومور مغزی از دست داد.
ادب حکم میکرد بریم دم اتاقش و عرض تسلیت بگیم.
چند دقیقه ای تو اتاق 631نشستیم یکی گفت: غم آخرت باشه...
یکی گفت: تو خونوادتون سابقه هم داشته؟
یکی گفت: خواهر از دست دادن سخته
یکی گفت: چطوری فوت شد؟
تا اینکه لیلا با بغض فریاد زد بسه دیگه
هر روز باید جواب تک تک این سوال ها رو بدم
هر روز نگاه ترحم آمیز،هر روز اعصاب خوردی
هر روز یه نگاه از شماها که چیزی جز تسلیت نداره
ما قوم مرده پرست،چی حالیمونه؟!
همدردی؟دلسوزی؟
ازتون ممنونم ولی دیگه بیخیال من و خواهرم بشین و آروم آروم اشک ریخت

راستش تا اون موقع خیلی ها به لیلا و خود لیلا بودنش بها نمیداد.
الان دقیقا حال لیلا رو درک میکنم
وقتی بعد از حذف از جام جهانی،ملت یا راه به راه استوری غیرت میذارن یا پست حماسه سازی می ذارن و دمت گرم حوالشون میکنن

هی تا آدم میخواد یادش بره که چرا اینجور شد

حقمون نبود

چرا گروه مرگ

هی یکی پست و استوری میذاره وداغمون تازه میشه
یادمون نره ما چه قومی هستیم،
قوم حسرت خور
قومی که...اصلا بیخیال بذاریم به حال خودش باشه